Een fragment uit het voorwoord
Uit Lisa: Zesentwintig sessies van Monique Verheyen.
Zij vindt zelf niet dat ze iets heeft gedaan.
In tegendeel. Ze somt haar hele geschiedenis op als een reeks dingen die haar niet zijn gelukt. Ze heeft de ruzie met haar vader niet opgelost, ze heeft haar moeder niet gered, ze heeft het gesprek dat ze wilde nooit gekregen. Zo vertelt ze het, en elk onderdeel daarvan is waar.
Ondertussen is zij de eerste in vier generaties die de cirkel wist te doorbreken en dat is knap. Daarom heb ik het ook opgeschreven.
